Kankerdagboek: 1/4 Een donkere dag in december waar mij belooft werd dat alles goed zal zijn.

Ken je van die ochtenden.... de wekker gaat, maar alles in je lijf geeft aan dat het niet gaat lukken, maar het moet? Aan je tandvlees trek je je zelf overeind om toch de dag te begingen. Terwijl je jezelf beloond met de gedachten van de aankomende weekeinde, vrije dag of vakantie? Even denk je: was ik maar ziek. Dan had ik mij ziek kunnen melden en lekker op bed blijven liggen. Ken je dat?

Nou, het was een dag, dicht bij het einde van 2022 en mijn wekker ging. Die vroege ochtend had mijn weker voor veel dingen af kunnen gaan (waaronder werken) waar ik in deze situatie met plezier voor uit bed was gekomen. Maar hij ging af voor mijn eerste bezoek aan het ziekenhuis met bestemming de Mammacare borstkliniek.

En juist vandaag ging wakker worden zonder moeite. Het was de onwerkelijke situatie dat maakte dat... ik weet het op dit moment niet beter te beschrijven dan 'het gevoel zelf niet aanwezig was.' Terwijl de kerstboom er staat, de cadeautjes er onder liggen en de afspraken voor de feestdagen gepland zijn, gaat het gevoel compleet aan mij voorbij. Het handelen in de onzekere, onwerkelijke hier en nu gaat met de blik op en hunkeren naar mijn volgende geluksmoment: mijn naderende 40ste verjaardag. Wat die komt en ik zal ik vieren. Mijn stipje aan de nabije horizon dat ik al een jaar aan het voorbereiden was en nog langer naar uitkeek.

Het is Top 2000 op de radio dat mij een kleine, fijne anker geeft in het hier en nu. Een ding is zeker, behalve Top 2000 zal de feestdag sowieso anders zijn dit jaar. Correctie: het hele jaar zal wel anders zijn. De vraag is 'wanneer' zou het weer een beetje naar normaal zijn. Wanneer. Want 'of' is... Pff... je begrijp het wel.

Dit is diagnose nummer... ach, laten we maar zeggen dat ik meer dan 5 vingers nodig heb om ze te tellen.

Even was er hoop dat het niets zou zijn... de waarheid is toch anders... komen de tranen... zo zwaar... Nieuwe diagnose: Borstkanker. Bizarre, daar gaan we weer.

Dit is mijn kanker dagboek.

Het is een paar dagen in de 9de week na de behandelingen van de vleesboom diagnose. Ik ben net weer aan het werk gegaan als gastdocent, een college waar ik over mijn diagnoses spreek. Een paar dagen daarna voel ik het... een knobbel. Zo klein en in combinatie met andere factoren dat men er niet ongerust over is. Een kleine knobbel die voor de zekerheid onderzocht worden.

Het had een flauwe grap of zelfs een foute script van klote film kunnen zijn want het wilt nog niet goed bij mij dalen. Geen waarom, of waarom ik. Gewoon een WAT?! Want ik heb een van 'de' diagnose maar dat is alleen omdat het mij gezegd is geworden en ik een knobbeltje heb gevoel. Meer is er niet, gelukkig niet. Maar het is toch echt zo.

Al vanaf eind 2022 zijn er ziekenhuisbezoeken, onderzoeken, gesprekken en leesmateriaal. En ze volgen elkaar snel op. Ik doe mijn best het allemaal bij te houden terwijl ik thuis ook weer voor deze diagnose voorbedingen treft om te zorgen dat ik zo comfortabel mogelijk kan beginnen aan de behandelingen. Tijd om te denken is er amper. Misschien is dat ook wel de bedoeling of is het gewoon een toch wel welkome gevolg van de situatie. Het is nu tijd om te handelen richting behandeling en te veel denken kan onrustig maken, iets in die trant.

Het voelt als een hardloopwedstrijd op een dunne balk waar onderweg nog extra hindernissen zijn om te over winnen. Struikelen of rusten is geen optie, de eindstreep moet binnen de tijd gehaald worden.

En dan is het zover. Die ene vroege ochtend ergens aan het einde van het jaar 2022. Het lijkt als of de hele wereld nog slaapt, behalve wij. Wij moeten vandaag rennen, niet struikelen, niet rusten.

Tussen hopen voor het beste, oké voelen en het niet te begrijpen hier en nu, ben ik kalm. Er wordt nog altijd gelachen met tussen door eens een keer een 'o mijn God' momenten. Maar dalen doet het niet. Nog niet.

Zodra de radio in de nog koude auto aan gaat op Top 2000 hoor ik het: '... everything is going to be alright, everything is going to be alright...' ....Kippenvel terwijl de tranen over mijn wangen rollen en ik uit volle borst mee zing. Daar is het dan... de ontlading.

In een traject waar veel onzeker is, niemand een duidelijke uitspraak kan doen zijn dit de juiste woorden op de juiste moment. Laat Bob Marley mijn grootste hoop verwoorden: 'het komt allemaal weer goed' uitspreken. Er zijn geen betere worden om mijn hardloopwetstrijd te beginnen.

Een paar weken in het nieuw jaar, een paar dagen na mijn verjaardag is het zover. Mijn agenda zal vanaf nu tot een paar maanden voor het einde van het 2023 vol komen te staan met ziekenhuis afspraken. Ik ben nog hoopvol dat het niet alleen ziekenhuis afspraken gaat zijn. Verjaardag vieringen, gezelligheid, hobby's en misschien wel werken.

Ik was op de dag opname geweest voor de kennismakingsgesprek, maar nu is het zover. Als of het mijn eerste schooldag is wordt ik naar mijn stoel begeleid waar alles klaar staat. De zuster, zoals ze allemaal genoemd willen worden, vraag hoe het met mij gaat, vertel me wat er gaat geburen, bied mij wat te drinken aan, vraag me of ik nog vragen heb en we gaan beginnen.

Uit het raam zie ik een uitzicht dat ik goed ken. Een paar jaar terug zag ik dagelijks de zelfde molen vanuit mijn woonkamerraam. Dat was nog voor mijn diagnose MS en kijk mij nu eens hier zitten. Het begin me te bekruipen dat ik bij een groep mensen hoor die hier voor een uur of langer zijn, met de hoop buiten te kunnen zijn, terug naar de tijden voor de diagnose. Bij iedere persoon die ik buiten zie lopen denk ik: wat ga je doen vandaag, maak je je ergens zorgen over, weet je überhaupt dat wij hierboven aan de Chemokuur zitten? ...Wij en zij. ...Wij en jullie. Wij die straks hopen de dag nog te kunnen vullen met leuke dingen, maar de zak met thuismedicatie stemt niet hoopvol. Wat een raar en misschien zelfs naar gevoel.

Daar zit ik dan, dag1 op de dagbehandeling van Oncologie met mijn koelkap op vol verbazing te kijk naar het infuusnaald en zie hoe de oranje vloeistof steeds dichterbij komt. Dat is het dan. Chemokuur numero 1. Het is begonnen.

Kuur 1 is nog te overzien. Ja, het is vermoeiend. Ik blijf een beetje in de vermoeidheid hagen, maar er zitten zeker fitte momenten tussen. Dag na dag gaat het beter. Hoe verder we van de kuur dag komen, hoe meer ik me weer mezelf voel.

Kuur 2 neemt meer vermoeidheid mee. Het zorgt voor een duidelijke vraag: wat is de oorzaak van mijn vermoeidheid?

Want als ik weet waar het aan ligt zou ik er op kunnen handelen. Hoe graag ik het ook wil weten er komt geen duidelijke antwoordt.

Is het:

• chemokuur met de andere diagnoses;

• de recente ziekenhuis ingreep van de vorige diagnose;

• normale menselijke vermoeidheid van zo een indrukwekkende dag/traject?

  
  

Het antwoordt kan een combinatie van ze allemaal zijn of misschien is het geen van alle.

Maar net als bij alles, het leven gaat gewoon door met al zijn uitdagingen.

Zo is er grote spoed herstelwerkzaamheden in meerdere ruimtes in mijn woning.

Het zorgt voor een ingewikkelde situatie. Naast de gangbare ongemakken bij zo een situatie, gaat zodra ik thuis ben het petje van patiënt even in de kast om de 'vrouw des huizes' pet op te zetten. En zo raak ik overvraagt, begint het vele slapen zodra het kan en verdwijn de verjaardag vieringen, gezelligheid, hobby's en misschien wel werken, uit mijn agenda.

Het is leven om te overleven.